อัพไดฯย้อนหลังอีกแล้ว

งานเยอะจริงๆ จากที่ตั้งใจจะอัพทุกวัน

ตอนนี้ดองไดฯ จนลืมไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

รูปก็ไม่ค่อยได้ถ่าย ไม่ค่อยมีอารมณ์ซักเท่าไหร่

เนื่องมาจากความเครียดจากการทำงาน ล้มเหลว

ขออภัยพี่ๆน้องๆเพื่อนๆชาวไดฯคลับทุกท่าน

แก้มยังไม่ว่างไปเยี่ยมใครเลยขอเวลาอีกสักระยะนะคะ

วันพุธที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 

วันนี้วันเกิดหลวงพี่..แก้มไม่ได้อยู่เจอ

แต่ว่าฝากเสื้อหนาวของพระให้หลวงพี่ 2 ตัว

หลวงพี่จะมาที่บ้าน..เสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้เจอ

วันนี้มาทำงานที่ดุสิต จีมารับตามเคย

แต่พี่แกก็โทรมาบอกว่าหลงอีกตามเคย

แต่มาถึงแล้วไม่ยอมโทรมาแก้มก็เลยไม่รู้

นั่งเล่นไปเรื่อยๆ จนจีโทรมาว่าทำไมไม่ลงมาสักที

อ้าวก็ไม่รู้ นึกว่าจี ยังไม่มาขอโทษนะ

ลงมาหา จี ขึ้นรถก็พบกับนกน้อย

กางออกมาก็พบข้อความ

“ 28 พฤศจิกายน 2550

ณ วิทยาลัยดุสิตธานี

แก้ม เก็ทคิดถึงแก้มจังครับ

เก็ทรีบเดินทางมาหาแก้มเร็วๆ แล้วในที่สุด

เก็ทก็ยังคงหลงอีกเช่นเคย แต่ไม่เป็นไรหรอก

เก็ทว่านะแก้ม เก็ทมาอีกทางต่างหากล่ะ

เป็นอย่างไรบ้างครับ วันนี้ เหนื่อยไหม

อย่าตอบเป็นคำถามสุดฮ๊อทนะ เก็ทรู้ว่าแก้มเหนื่อย

ทานอะไรก่อนนะ เก็ทเตรียมไว้แล้ว

ขับรถไหวไหม เดี๋ยวเก็ทคอยป้อน

หรือแก้มจะคอยป้อนเก็ท แวะไปหม่ำเสต๊ก 101 นะ

พรุ่งนี้ก็เดินทางแล้วพักผ่อนมากๆล่ะ

รักและคิดถึงแก้มมากขึ้นกว่าเดิม

Get ”

แก้มรับหน้าที่คนขับ ซิ่งไป 101

จี ก็คอยป้อนสาหร่าย ป้อนโน่นนี่

ยัดซะปากตุง จนมาถึงปากซอย 101

จอดรถได้ก็เดินไปหน้าปากซอย

ไปซื้อของใช้ร้านกันเอง..ให้ จี ไปซื้อยำ

เจ้าอร่อยฝั่งตรงข้ามให้

แก้มซื้อของได้ครบแล้ว จีก็ตามมาซื้อสมูทอี

ก่อนจะมาเจอกันที่ร้านและไปกินสเต๊กกัน

จี ซื้อกุหลาบมาให้แก้มด้วย

กินเสร็จ อิ่มท้องจะแตกเลย

ก็แวะบ้านสีฟ้า ไปเก็บของใช้ที่แก้มทิ้งไว้

บางอย่างเพื่อเอากลับมาบ้าน

จี มาช่วยทำให้แก้มเก็บของช้าลงไปอีก

 กลับมาถึงบ้านก็เก็บของแล้วก็จัดของ

เตรียมจะเดินทางไปนครพนมในวันพรุ่งนี้

วันพฤหัสบดีที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

และแล้ววันนี้ก็เป็นวันที่แก้มรู้สึกแย่อีกวัน

แก้มทำงานพลาดติดกันเป็นครั้งที่สอง

ตื่นมาตลอดคืนเพราะกังวล

แต่แก้มก็ไม่รู้ว่าคิดยังไงถึงไม่รีบ

ประเมินเวลาว่าต้องไปขึ้นเครื่องทันแน่นอน

เครื่องออกหกโมงเช้าแก้มตื่นมาตั้งแต่ตี 4

แต่ไม่รีบร้อนคิดว่าทันเวลา

แต่ปรากฎว่าแก้มไปถึงสนามบินช้า

อุ๋ยไปถึงก่อนแล้ว..แต่อุ๋ยไม่ได้เป็นเช็คอิน

แค่ไปติดต่อเคาน์เตอร์ได้ E ticket มา

แก้มมาถึงไปติดต่อเคาน์เตอร์ปรากฎว่า

เค้าบอกว่าขายตั๋วให้คนอื่นไปแล้ว

แก้มยืนช๊อคทำอะไรไม่ถูก

พยายามทำทุกทางแต่ก็ไม่ได้ผลอะไร

แก้มทำงานเสียอีกแล้วหรือนี่

โทรหาอ.วีรยุทธ แต่ก็ติดต่อไม่ได้

ได้แต่รอเวลา รอให้อ.โทรกลับ

เพื่อหาทางแก้ไขปัญหา

เพราะรอบต่อไปมีไฟล์ท 4 โมง

นั่งเครียดกัน 2 คน จี โทรมา

จี ยังคงให้กำลังใจ ปลอบโยนแก้มเสมอ

ถ้าแก้มไม่มี จี แก้มคงแย่มากกว่านี้

จี เป็นทุกสิ่งในชีวิตแก้ม..ขอบคุณนะ จี

จน เจ็ดโมงครึ่ง อ.วีรยุทธก็โทรกลับ

อ.รับปากว่าจะหาทางช่วย

แก้มกะอุ๋ยก็สบายใจขึ้นหน่อย

ทีนี้ก็โทรหาพี่กล้วยเพื่อบอกเรื่องที่เกิดขึ้น

เหมือนเคยที่พี่กล้วยไม่ว่าอะไร

ได้แต่บอกว่าหาทางแก้ปัญหาเอา

แก้มตั้งใจพิจารณาตัวเองแต่พี่กล้วยไม่ยอม

ถ้าไม่มีหัวหน้าที่ดีๆคนนี้ แก้มคงไม่มาจนถึงวันนี้

ขอบคุณพี่กล้วยที่ให้โอกาสและกางปีก

คุ้มหัวน้องคนนี้เสมอ

แก้มต้องรอเวลาและรู้ว่า การรอคอยมันเป็นยังไง

ในที่สุด เสียงสวรรค์ก็โทรมา

อ.โทรมาบอกว่า เราไม่ต้องไปนครพนมแล้ว

ให้ไปที่ตึกสกอ.ได้เลย ผอ.ธวัชรออยู่ที่นั่น

แก้มกับอุ๋ยก็เลยลุกลี้ลุกลนจะออกเดินทาง

แต่ดีที่พี่แอ้ดโทรมาก่อนว่าให้ไป open ตั๋ว

สำหรับขากลับและพี่เค้าจะได้คืนตั๋วได้

นี่ไงไอ้ตั๋วเจ้าปัญหา

เสร็จกิจจากสนามบินก็ออกเดินทางไปที่ตึก

แท๊กซี่ซิ่งได้ใจ..มาถึงทันเวลา

ผอ.ธวัชบ่นเล็กน้อย แต่ก็ช่วยเหลือด้วยดี

ผอ.น่ารักมาชวนคุย แถมโทรไปสายการบิน

เคลียร์เรื่องตั๋วให้อีก แก้มโชคดีที่ผ่านอุปสรรคมาได้

โทรบอกพี่กล้วยว่าเรื่องเรียบร้อย

พี่กล้วยปลอบใจและบอกว่าพี่โก๋ก็ไม่ว่าอะไร

กลับมาเร็วๆรอกินข้าวอยู่

เราสองคนก็เลยรีบออกมา ลืมคืนบัตรที่แลก

ต้องข้ามสะพานกลับไปแลกบัตร

ก่อนจะโบกแท๊กซี่ ก็ต้องหาทางถอดเสื้อหนาว

ตัวหนาๆออก จากอาการสั่นที่อยู่ในสุวรรณภูมิ

ตอนนี้ร้อน ตับจะแตก เหอๆ

กลับมาถึงบริษัท ทุกคนโห่ ให้การต้อนรับ

ว่าแต่งตัวไฮโซ แต่กลับตกเครื่องหึหึ

เป็นการต้อนรับที่อบอุ่นมากจริงๆ

แต่ความรู้สึกผิดก็ยังอยู่

แก้มรู้สึกแย่กับตัวเองมาก

ที่ทำงานให้พลาดได้ขนาดนี้

ตอนนี้ความมั่นใจหมดสิ้นไปหมด

มีแต่ความละอายใจต่อเพื่อนร่วมงาน

แต่ก็คงแก้ไขเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้

แก้มคงต้องตั้งเป้าหมายใหม่

และอย่าทำพลาดอีก พร้อมทั้งหาทางแก้ตัว

ด้วยการทำงานให้ได้ดีและมีประสิทธิภาพ

สมกับที่พี่ๆเค้าให้โอกาส

กลับมากินอาหารอีสานกันจนอิ่มแปล้

ก่อนกลับไปลุยงานต่อ

พี่โก๋บอกว่า ต่อไปก็ระวังหน่อย

ถือเป็นประสบการณ์..ขอบคุณค่ะพี่

และที่ขาดไม่ได้ กำลังใจของ จี

กำลังใจจากพ่อและแม่..ขอบคุณค่ะ

จี มารับแก้มที่บริษัท..เราตกลงจะไปกิน

เหล้าปั่นร้านเดิม..ฉลองตกเครื่อง

ไม่ใช่หรอก..ที่จริงอุ๋ยกลุ้มอะไรไม่รู้

ก็เลยตกลงจะไปกับอุ๋ย

ก่อนไปก็ได้ ตี แบตกับ จี

เล่นเอาหอบแฮกไปเลย..ไม่ได้ออกกำลังกาย

มานานเกินไปแล้วมั้งเนี่ย

อุ๋ยลงมาก็ออกเดินทางไปหอการค้าทันที

หาที่จอดรถไม่ได้หลังจากวนหลายรอบ

เลยยอมเสียเงินค่าจอดรถกัน

อาหารยังอร่อยเหมือนเดิม

วันนี้เราสั่งเหล้าปั่น 2 เหยือก

เริ่มจากกีวี่ ตามด้วยบลูเบอร์รี่

อุ๋ยมันซ่า สั่งวอดก้ามากิน

แก้วละ 25 บาท สั่งมา 2 แก้ว

แล้วก็พาสาวๆมาส่งที่หอ เจ้ามล

ก่อน จี มาส่งแก้มที่บ้าน

ขอบคุณนะ จี ที่ไม่เคยทิ้งแก้มไปไหน

วันศุกร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

วันนี้มาทำงาน ขึ้นรถเมลล์มาเองเจอ

สาวรองเท้าแดงเลยถ่ายมาด้วย 

งานเยอะตามเคย

มีประชุมกับพี่โก๋ พี่กล้วย เรื่อง SMS

แล้วก็น้องๆ โปรเจค โค

เสร็จก็ลงมาลุยงานกันต่อ

งานราษฎร์ งานหลวง แต่แก้มจะทำให้ดีที่สุด

สมกับที่พี่ๆให้โอกาส ขอแก้ตัว

ชดเชยความผิดที่ได้ก่อไว้

วันนี้หลวงพี่ไปราชบุรี

เข้าคอร์สนั่งสมาธิที่วัดในเครือปากน้ำ

พ่อกับแม่ไปส่ง..แก้มโทรไปหาก็ไม่ติด

เป็นห่วงว่าไปถึงไหนกัน

กลางวันได้ไปกินข้าวหมู่กัน

พี่ปาไปอบรมได้เงินมา..เลยได้ไปกินบาร์บีคิวพลาซ่ากัน

นั่งรถเจ้กล้วยไปเบียดกันไปได้เต็มรถ

เจ้กล้วยขับ หมวยนั่งหน้าและแก้มนั่งตัก

ข้างหลังมี 4 ไม่รู้เบียดกันไปได้ยังไง

ส่วยฝ่ายชายแยกมาอีกคัน

นั่งสั่งอาหารก็คุยกันเฮฮา พออาหารมา

ก็เหมือนแร้งลง มะรุมมะตุ้มกันยกใหญ่

อิ่มหนำสำราญกันไปตามระเบียบ

อาหารอื้อซ่า..ท้องแทบแตกแหนะ

เย็น จี มารับ แล้วก็มีเรื่องกัน

เพราะรถคันขาวสตาร์ทไม่ติด

จี ก็มาดู แต่ครั้งนี้พ่วงยังไงก็ไม่ติด

มืดแล้วด้วย ก็เลยต้องเข็นรถหักพวงมาลัย

จีเข็นคนเดียว แก้มนั่งหมุนพวงมาลัยจนเหนื่อย

พวงมาลัยเพาว์เย่อร์ เล่นเอาแย่ ทำให้ จีต้องเข็นไปเข็นมา

แก้มสงสาร จี บอกว่าจะไปขอแรงน้องๆมาช่วย

จี ไม่ยอมแล้วตะโกนใส่เสียงดัง

แก้มเลยรู้สึกแย่ ทั้งๆที่แก้มเป็นห่วง จี

สงสาร จี แต่กลับถูกตะโกนใส่

แก้มเลยเงียบไม่พูดไม่จา จีถามแก้มก็ไม่ตอบ

จี เลยออกรถปู้ดป้าดๆ ขับรถพุ่งน่ากลัว

แก้มบอก จี ว่าถ้าไม่หยุดแก้มจะกระโดดลง

จี ก็ไม่หยุด พอจีถอยรถมาจังหวะจะเดินหน้า

แก้มเลยลงจากรถ จะลงมาเอาของ

กลับบ้านเอง จี ก็ล็อครถไม่ให้แก้มเปิดประตูได้

แก้มเลยเดินหนีกลับมานั่งหน้าบริษัท

จี ยังคงขับรถพุ่งมาอีก แก้มโกรธมาก

จี ลงจากรถมานั่งข้างๆ แล้วก็เกิดเจ็บหัวใจ

ยาก็ไม่ได้เอามา แก้มต้องปลอบอยู่พักนึง

ให้ค่อยๆหายใจ..แล้วก็พาขึ้นรถมานอนพัก

พอ จี ดีขึ้นแก้มก็จะออกรถ แต่ จี ร้องไห้

จี เสียใจ บอกว่าเหมือน จีไม่มีตัวตน

แก้มก็เลยต้องปลอบจี และก็อธิบายให้ จี ฟัง

กว่า จี จะสงบได้ก็พักใหญ่

แก้มขับรถพา จี มากินข้าวที่ร้านแกงส้มตรัง

จี ยังสีหน้าไม่ดีเลย แก้มขอโทษนะจี

แก้มเห็น จี เป็นแบบนี้ทีไร เสียใจทุกที

จี..แก้มอยากให้ จี เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้

บางทีการที่ จี รักแก้มมากเกินไป

อาจจะเป็นการทำร้าย จี ก็ได้

วันนี้เราต้องลงเอยกันแบบแย่ๆ

แก้มรู้สึกแย่ และบอกจีว่า

อย่าให้มันเป็นแบบนี้อีกเลยนะ

แก้มรู้ จี คิดอะไร รู้สึกยังไง ต้องการอะไร

แต่เราก็รู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่เกิดขึ้น

มันไม่ดีเลย..หวังว่า จี จะเข้าใจแก้มนะ

วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้แก้มตื่นมาดูพระทินวงศ์

จี ไปทำงานตามปกติ

แล้วแก้มก็ทำงานบ้าน รอจน จีมา

แล้วเราก็ออกเดินทางไปสวนรถไฟกัน

เพราะนัดยุ้ยไว้ที่นั่น..

เราเดินจูงมือกันมา ยุ้ยเห็นและทำสีหน้าไม่ดี

แก้มรู้ยุ้ยคงเสียใจที่เราคบกัน

ยุ้ยเชียร์เรามาตลอดก็จริง

แต่ยุ้ยมีบางสิ่งในใจ ยุ้ยเพิ่งรู้ว่าเราคบกัน

ยุ้ยหวงแก้ม..เพราะยุ้ยยึดติดกับแก้มมาก

รวมทั้งยุ้ย ประสบแต่ความผิดหวัง

เรื่องความรักมาตลอดจนถึงวันนี้

การที่เห็นเรา 2 คนรักกันคงสะเทือนใจ

พี่ขอโทษนะยุ้ย..ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้

ทำให้วันนี้ ยุ้ยต้องรู้สึกแย่ๆ

และก็เหมือนเดิมที่ยุ้ยแสดงออกมา

และอาการที่มีให้เห็น ก็ทำให้เรา 2 คน

ต้องรู้สึกอึดอัดและรู้สึกกร่อยๆ

เพราะทำอะไรกันก็ไม่ถูกใจยุ้ยสักอย่าง

จี เอากีต้าร์มาเล่นแก้มก็พยายามชวนยุ้ยคุย

แต่ยุ้ยเสียบหูฟังเมินหน้าหนีตลอด

ยุ้ยชวนไปดูหนัง แต่จี อยากถ่ายรูป

แต่แก้มก็ให้ จี ตามใจยุ้ย

พอข้ามไปห้าง ยุ้ยก็เดินทิ้งห่าง

ไปถึงโรงหนังก็บอกว่าไม่มีหนังน่าดู

จะไม่ดู แก้มก็เลยรู้สึกแย่บอกยุ้ยไปตรงๆ

ว่าจีอยากถ่ายรูปแต่ก็มากับยุ้ย

แต่พอมาถึงยุ้ยก็ไม่ยอมดูอีก

ยุ้ยบอกว่า วันหลังไม่ต้องตามใจก็ได้

ล้วพอลงมายุ้ยก็จะแยกกลับท่าเดียว

เดินตามไปก็บอกว่าไม่ต้องตาม

จนเคลียร์กันไม่ได้ก็เลยต้องปล่อยให้ยุ้ยไป

จี พาแก้มไปฟิวเจอร์ รังสิต

เอากล้องที่เพิ่งซื้อไปซ่อม

แล้วเราก็ไปเปิดบัญชีคู่ด้วยกัน

เรามีเงินในบัญชีตอนนี้ 8000 บาท

เป็นการประเดิม..ยศของ จี

ทำให้เราเปิดบัญชีช้าไปมากมาย

จนแบงค์ปิดเหอๆ แต่เราก็ได้บัญชีคู่มา

จี พากลับมาแวะกินข้าว

แล้วก็ส่งแก้มเข้าบ้าน

วันอาทิตย์ที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้มีนัดกับ จี จะไปตลาดกรมชลฯ

แล้วแม่ จี ชวนไปบ้านป้า จี ด้วย

จีมารับแต่เช้า ระหว่างรอแก้ม

ก็ขัดรถไป พอแก้มมาก็ไม่ยอมขัดต่อ

ให้แก้มขับรถไปทั้งที่ลงน้ำยาไว้

ขับรถไปถึงหาที่จอดได้

ลงมาดูเห็นรถแล้วขำก๊าก

มิน่ามีแต่คนมองแปลกๆเหอๆ

จี พาไปทัวร์ มีของน่าตื่นตาตื่นใจเยอะเลย

ดูรูปกันเอาเองนะคะ เค้าขายทุกวันอาทิตย์

ตั้งแต่เช้าจนประมาณ 11 โมงได้

มีทั้งอาหารคาว หวาน ขนม

มีทั้งข้าวของ เครื่องใช้ ต้นไม้

ของมือสอง และของเก่าๆ

แก้มได้ปลอกมือถือใหม่ สีฟ้า

และได้เกมเศรษฐีมาเล่นด้วย

จี ซื้อโกโก้ร้อนให้กินคนละแก้ว

แล้วก็ได้กระดุมกางเกงยีนส์

ที่หนีบผมอันละ 5 บาท

ยังเดินไม่ทั่วเลย แต่จีบ่นเหนื่อย

ก็เลยต้องกลับ ก็ขับรถมารับแม่จี

จี ขอขัดรถก่อน โอ้โหเหนื่อยเลยนะ

มันขัดไม่ค่อยออก เหมือนทิ้งไว้นาน

แก้มมาช่วยยังเมื่อยแขนไปหมดเลย

สุดท้ายเลยเอาเสื้อมากางกันแดดให้ จี แทน

แล้วก็เช็ดเหงื่อให้ มีแม่จีนั่งดูห่างๆ

วันนี้ได้เจอไอ้ตัวเล็กด้วย โอปอ

แต่มันไม่ยอมให้อุ้มเซ็งเลย

ขับรถออกมาแล้วก็หลงทางตามฟอร์ม

แต่เราก็หาทางไปบ้านป้า รี จนถูก

มาถึงป้ารี ก็เอาขนมจีนให้กิน

จี คอยอยู่ใกล้ๆ ถามแก้มว่าอึดอัดไหม

มีตัวเล็ก 2 ตัวป่วนมาคอยก่อกวน

แก้มอยู่ได้ไม่เป็นไรหรอก จี

ญาติๆ จี มาเต็มเลย มาดูรูป จี

ที่ จี รับปริญญา ลุงของ จี

ไปซื้อทองเป็นสร้อยคอให้ จี 1 บาท

เพราะเคยพูดไว้ว่าถ้าจี เรียนจบ

จะซื้อทองให้..จีเลยคันคอจริงๆเลย

แก้มอยู่สักพักก็ลากลับ

จะไปซื้อของขวัญให้พ่อในวันพ่อ

และของขวัญวันเกิดพี่เอ

แต่ไม่อยากให้ จี ไปส่งเลย

กลัวญาติๆ จี จะรู้สึกไม่ดีว่าแก้มเอาตัวจีออกมา

แต่ จี มีหรือจะยอมให้แก้มกลับคนเดียว

จี พามาเซ็นทรัล ซื้อกระเป๋าสตางค์ให้พ่อ

และซื้อชุดอาบน้ำ บอดี้ช็อปให้พี่เอ

เมื่อหมดตูด ก็เดินทางกลับบ้าน

จี เข้าบ้านมาให้พ่อบอกทางกลับให้

แล้ว จี ก็กลับไปรับแม่ที่บ้านป้า รี

ขอบคุณนะ จี ที่ทำตัวดีสม่ำเสมอ

ทว่าไม่คิดเลยว่าวันดีๆวันนี้ ตกหัวค่ำจะมีเรื่อง

ชัย MSG มาให้แก้มโอนเงินให้ 10,000 บาท

แก้มตั้งใจจะช่วยอยู่แล้ว แต่เสียความรู้สึก

ว่าเค้าไม่คิดจะโทรมาด้วยตัวเองหรอ

จำเป็นต้องใช้เงิน แต่ไม่ยอมโทรมา หึ รู้สึกแย่จริงๆ

แก้มเลย msg กลับไปว่า พรุ่งนี้

จี โทรมาเลยเล่าให้ จี ฟัง เพราะแก้มบอกจีว่า

จะไม่โกหกปิดบัง จี แต่แล้วก็เป็นเรื่อง

จี โกรธมากบอกว่าจะโทรไปหา แก้มขอว่าอย่าโทรไป

แต่พอเราวางสายกัน จี โทรไปว่าชัย

และชัยก็ msg มาว่าไม่ต้องโอนเงินแล้ว

แก้มเลยโทรไปหา จี เราคุยกันไม่รู้เรื่อง

แก้มเสียใจที่จีโทรไปหาเค้า ไม่ใช่ห่วงเค้า

แต่ไม่จำเป็นต้องโทรไป แก้มรับปากเค้าว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอก

แก้มเต็มใจจะช่วยถ้าช่วยได้ และแก้มก็คิดว่ามันไม่เดือดร้อนอะไร

เดี๋ยวเค้าก็คืนแล้ว แต่จีทำเหมือนไม่ให้เกียรติแก้ม

เราไม่เข้าใจกัน คุยกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

ต่างคนต่างรู้สึกแย่และเสียใจ

คืนนั้นเลยแยกย้ายกันไปด้วยอารมณ์แย่ๆ

วันจันทร์ที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2550

 เดินทางมาทำงานที่บริษัท

ก่อนเข้าบริษัท แก้มโอนเงินให้ชัย

ชัยก็เหมือนเดิม msg มาขอบคุณ

แก้มไปทำงานปกติ เย็น จีมารับ

วันนี้วุ่นวายกับงานหลายๆงาน

ปวดกบาลพอสมควร..เฮ้อ

ทำไมงานมันต้องมายุ่งๆพร้อมๆกันด้วยนะ

จีมารับไปส่งอุ๋ย แล้วก็ไปหาข้าวกิน

ไปกินข้าวร้านแกงส้มตรัง

ไม่มีน้ำพริกมะขามอีกตามเคย

ก็เลยสั่งปลากระพงทอดน้ำปลา

แล้วก็ยำมะเขือเผา แก้มกิยเยอะเลย

จี ไม่ยอมกิน ยังงอนไม่หายมั้ง

จีถามวาแก้มโอนเงินให้ชัยไปหรือเปล่า

แก้มก็ไม่โกหก..แก้มบอกแล้วจะไม่ปิดบัง

แต่ จี ก็ไม่ได้ว่าอะไร

เราพูดเรื่องชัยขึ้นมาทีไร เป็นต้องทะเลาะกันทุกที

ออกมาจากร้านก็ยังงอนกันอยู่เลย

เฮ้อ..เซ็งจริงๆเลย

วันอังคารที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2550

เหมือนเคยวันนี้มาบริษัท

เคลียร์งานทำเอกสาร เตรียมเอกสารเทรน

จีมานั่งรอแก้มทำงานก็เลยทำงานของตัวเอง

ระหว่างที่รอแก้มไปด้วย

เสร็จจากงานก็มาส่งอุ๋ยแล้วก็ไปหาข้าวกิน

ทีแรกเราไปที่ร้านส้มตำตรงโชคชัย 4

แต่คนเยอะมาก โต๊ะก็ไม่มี

มองไปที่คนอื่นๆที่นั่งอยู่ ยังไม่ได้อาหารอีกหลายโต๊ะ

เราก็เลยไปกินส้มตำกะยำผ้าขี้ริ้วแถวบ้านแทน

อร่อยเหาะไปเลย แถมไม่ต้องรอเสียเวลา

แต่ยังไงแก้มก็กลับมาไม่ทันฟังในหลวงพูด

ไว้รออ่านหนังสือพิมพ์ละกันเนอะ

วันพุธที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้วันพ่อ  ตื่นมาพ่อกะแม่หายตัว

สงสัยไปตลาด..ไม่เป็นไร ก็เลยทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย

สักพักพ่อกะแม่ก็มา ก็อยู่บ้าน

ทำงานบ้าน ช่วยงานบ้าน จีก็อยู่กับแม่

ดูพระราชพิธี อ่านหนังสือพิมพ์

เห็นภาพในหลวงทรงงานหนักทีไร

ได้แต่สำนึกและก็ต้องกลั้นน้ำตาไม่อยู่ทกที

ไหลพรากๆเลย ในหลวงทรงงานหนักเพื่อบ้านเมือง

เพื่อลูกหลานไทยมาตลอดเลย..อยากเห็นท่านแข็งแรงๆ

แม่เกิดไม่สบาย เพราะเมื่อวานแม่ปลูกต้นไม้จนหมดแรง

ไข้ขึ้น แก้มเลยใส่เส้อเหลืองเก้อ

ว่าจะไปลุยสนามหลวง จุดเทียนชัยซักกะหน่อย

ค่ำๆ จี ก็มาหา มาจุดเทียนชัยที่บ้าน

ซื้อส้มตำปูม้ามาฝากด้วย หร่อยๆ

แม่มายืนได้ไม่นานก็ขอตัวเข้าไปก่อน

เพราะเจ้ไม่ไหวแย้วเหอๆ

เหลือแต่ พ่อ จี แล้วก็แก้ม ยืนจุดเทียนร้องเพลงกัน

พอเสร็จจากจุดเทียนชัย พ่อกะแม่ก็สลายโต๋

เหลือ จี กะแก้ม ดวลเกมส์เศรษฐีกัน

จี กว้านซื้อที่ดินและบ้านจนหมดตัว

ติดเงินแก้ม 7000 บาท ที่จริงถือว่า จี ล้มละลายแล้ว

แต่ถ้าล้มละลายก็ไม่มีคนเล่นต่อเพราะเล่นกัน 2 คน

ก็เลยให้เล่นต่อ จี ปากไม่ดี ชอบพูดให้แก้มไม่ดี

แก้มติดคุกบ่อยมากเลย แล้วพอจีล้มละลาย

จีก็แช่งแก้มบอกว่าให้ได้หยิบ วัดดวง

แก้มทอยลูกเต๋าไปโดนขาจี เดินไปตกที่ วัดดวง

จีปากเสีย ยกมือท่วมหัวบอกขอให้ล้มละลาย

แก้มเปิดมา ล้มละลายจริงๆด้วย

แย่ที่สุดเลย จี หัวเราะใหญ่หาว่าแก้มแพ้

ตัวเองแหละแพ้ไปก่อนหน้าเค้าแล้ว ทุเรศที่สุดเลย

เฮอะ โกรธแล้ว จี บ้าที่สุดเลย....ไอ้คนบ้า

คนไรวะ ปากไม่ดีเลย

ไปส่ง จี กลับบ้าน ขอบคุณนะที่มาหาแก้ม

ขับรถกลับบ้านดีๆนะ จี

วันพฤหัสบดีที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้ไปเทรนที่ดุสิต ก็มีขรุขระเล็กน้อย

บ่ายๆว่าจะฟังเป้เทรนก็มีงานมาให้ทำ

สรุปว่า ได้งานที่นครพนมแล้ว

เดี๋ยวแก้มต้องไปเซ็นสัญญา

เย็นๆ มึนเลย กลับออกมาลงที่เดอะมอลล์

นัด จี ไว้ ว่างๆเลยไปทำหน้าที่ นิติพล

จี มาถึงก็ต้องรอแก้ม พอแก้มทำเสร็จโทรหา จี

ตกลงไปกินฟูจิ เหมือนเดิมค่ะ

วันนี้ไม่เล่นวาซาบิอีกแล้ว เข็ด

จี เขียนข้อความตามเคย

กระดาษของร้าน “ ไม่ลงทุน แต่ลงใจ “

“ ชื่อ GK

ที่อยู่  อยู่กะไอ้ตัวใหญ่ หม่ามี้ไอ้ตัวเล็ก

วันที่ใช้บริการ วันนี้แหละ

คำแนะนำของท่าน

เฮ้..ไอ้ตัวใหญ่ มื้อนี้ สูอย่าเล่นสีเขียวๆอีกเด้อ!

คราวที่แล้วน้ำหูน้ำตาเล็ดแทบตาย (แลบลิ้น)

หม่ำเยอะๆนะตัวเอง กลับบ้านพักผ่อนมากๆนะ

วันนี้ท่าทางแก้มจะเหนื่อย แต่ก็ไม่ยักบอกเก็ทสักทีว่า เหนื่อย

แก้มครับ เก็ทอยากกอดแก้มจังครับ คิดถึงจัง มองหน้าเก็ทสิครับ....”

วันนี้ปอบเข้าสิงแก้ม กินอย่างไม่เคยมาก่อน

ท้องจะแตกอีกแล้วครับท่าน

กินเสร็จก็ออกมาเดินจะไปซื้อของ

ชัยโทรมา น่าแปลกตั้งแต่เลิกกันไป

ชัยไม่เคยโทรหาแก้มเลย ทั้งที่จะยืมเงิน

วันนี้กลับโทรมา สงสัยแฟนไม่อยู่..แก้มมองหน้าจี

บอกว่ารับนะ จี บอกว่าก็รับสิ

ชัยบอกว่าอยู่เดอะมอลล์ แก้มก็บอกว่าอยู่เดอะมอลล์

ชัยชวนกินข้าวแก้มบอกไม่สะดวก

จี พยายามจะพูดเข้าโทรศัพท์ แก้มเลยบอกชัยไป

ว่าแก้มไม่สะดวก ชัยถามว่าอยู่กะคนอื่นหรอ

แก้มบอกไปว่า อยู่กะคนรัก ชัยถามว่าเก็ทหรอ

แก้มบอกว่าใช่ เค้าก็เลยไม่ถามอะไรต่อก็วางหูกันไป

ไม่น่าเชื่อว่าไปเดินซื้อของกันเสร็จ แก้มกำลังจะกลับ

ดันเดินไปเจอกะชัยจนได้ ไม่รู้ว่าใครซวยกว่ากัน

ก็เดินสวนกันไปแต่แก้มหันไปพูดกะชัยว่าไปก่อนนะ

ชัยคงรู้สึกไม่ดี แต่แก้มไม่ได้ตั้งใจมันบังเอิญจริงๆ

ช่างเถอะ คงถูกกำหนดให้เป็นเช่นนี้แหละ

แต่ จี คงรู้สึกดีขึ้น ที่วันนี้ จีเปิดเผยตัวเองได้แล้ว

แก้มเห็นใจและห่วงความรู้สึกของชัยก็จริง

แต่ในวันนี้ แก้มเลือกแคร์ผู้ชายคนที่อยู่เคียงข้างแก้มมาโดยตลอด

กลับมาบ้านเก็บของ จี กลับไปแล้ว

แก้มเล่าให้แม่ฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น..มันคงจบลงแล้วจริงๆ

วันศุกร์ที่  7 ธันวาคม พ.ศ. 2550

เช้า..พ่อมาที่ส่งที่บริษัทเพื่อช่วยดูรถให้แก้ม

หัวเทียนบอดเลยสตาร์ทไม่ติด