สวัสดีเพื่อนๆชาวไดฯ ทุกท่าน

แก้มต้องขอโทษด้วยค่ะที่หายไปเลย

ไม่ได้ไปหาใครเลย

แต่ก็ขอบคุณที่ยังแวะมาหากันนะคะ

ได้ฤกษ์อัพไดฯแล้วค่ะ

ขอเตือนก่อนนะคะ

ไดฯแก้มยาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มาลุยกันเลยค่ะ

วันอังคารที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2550

มาทำงานที่บริษัทก็เตรียมของที่จะไปนครพนม

แล้วก็ทำงาน โครงการ SMS ต่อ

เที่ยงก็ออกไปกินข้าวคนเดียว

ซื้อขนมเบื้องให้ จี แล้วก็เดินดูของที่เต้นท์

กระเป๋าที่เราไปซื้อมา ที่ตลาดขายใบละ 199 บาท

แก้มว่าจะเอาไปขาย 179 บาทซักกะหน่อย

ไม่รู้จะขายได้ไหม ก็ลองดูเซิร์ฟๆ

ตกเย็นเลิกงาน จี มารับแก้ม

แก้มเคลียร์งานเสร็จก็ลงมาดู

จี ต่อแบตเตอรรี่ให้แก้ม รถขาวใช้งานได้แล้ว

แต่คงต้องเปลี่ยนหัวเทียนใหม่

วันนั้นที่พ่อมา พ่อมาล้างให้

แต่ยังไม่ได้เปลี่ยน แต่พ่อซื้อมาเตรียมไว้ให้แล้ว

แก้มยังไม่ได้บอกแม่เลย ว่ารถนี้เป็นของ จี

ไม่รู้จะบอกยังไง คงต้องเลยตามเลย

วันนี้ จี มารับ แก้มต้องรีบกลับบ้าน

ไปเตรียมตัว แต่ข้าพเจ้าอยากกินพิซซ่า

ก็เลยไปแวะฟอร์จูนกัน เข้าร้านพิซซ่า

แก้มมีคูปองส่วนลด

สั่งพิซซ่าที่กำลังโฆษณาอยู่ช่วงนี้

เค้าเรียกอะไรไม่รู้ น่าหม่ำมากๆ

มีฟองดูให้จิ้มด้วยแหละ

กะว่ากินเสร็จ จะกิน Baskin robbin ต่อ

แต่ทว่าแก้มกะจี กินไปคนละชิ้นก็จอด

แต่มีหรือที่เราจะยอม ไม่ได้ยังไงแก้มต้องกินไอติม

ก็พาจี ไปร้านไอติมต่อ

ได้ไอติมมา 1 ถ้วย 5 ลูก

ต้องป้อนต้องยัดปาก จี ตลอด

จี ลูกเล่นเยอะ อมไว้ในปากไม่ยอมกลืน

ต้องยัดเยียดกันอยู่นาน

จี ขับรถมาส่งบ้าน แก้มเตรียมตัวเตรียมของ

แล้วก็เข้านอน..แต่นอนไม่หลับ

กังวลว่าจะตกเครื่องอีก

เซ็งจริงๆ เพลียน่าดู

วันพุธที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

พ่อมาส่งถึงสนามบิน

แก้มมาถึงตั้งแต่ตี 5 กว่าจะได้ขึ้นเครื่อง

ก็หกโมงกว่าๆ โดนป้าแย่งที่นั่งริมหน้าต่าง

แถมแก เบียดเบียนสารพัด เอาวะ คนแก่

มาถึง โทรหาอ.วีรยุทธ แกกำลังเดินทางมาถึง

พอแกมาถึงก็พาไปกินโจ้ก

มีขนมปังยัดไว้กินคู่กะโจ้ก แต่แก้มกินไม่ลง

แค่โจ้กก็อิ่มจะแย่แล้ว เลยเอากลับบ้าน

มื้อนี้ อิ่มจังตังค์อยู่ครบ อ.กะพี่โอเล่ย์ที่มารับเป็นคนเลี้ยง

มาถึงมหาวิทยาลัย ก็นั่งรอเพื่อดำเนินเรื่อง

ก็รอ ร้อ รอ ไม่มีอะไรทำ ดีที่มีไวร์เลส

ก็นั่งเช็คเมลล์ทำงาน อะไรไป

พอเที่ยง พี่เค้าก็ฝากเราไปกินข้าวกะพี่โอ๋

ที่อยู่พัสดุ เค้าพาไปกินขนมจีน เผ็ดมากๆ

แล้วก็กลับมานั่งรอ อีก สักพักก็ไปตีตราสาร

ที่สรรพากร..พี่โอเล่ย์มาส่งเราอีก

กลับมาก็รอเวลาเย็น ให้พี่เค้าไปส่งที่สกลนคร

เพราะขึ้นเครื่องที่นั่นกลับ

ไปถึงสนามบินยังไม่เปิด ก็เครื่องมันออกสามทุ่มครึ่งนี่นา

เซ็งจริงๆไปถึงหกโมงเอง

แต่ก็ต้องขอบคุณพี่โอเล่ย์มากๆเลยที่มาส่ง

ขอบคุณพี่มากจริงๆจะไม่ลืมบุญคุณเลย

พี่เค้าต้องขับกลับไป เพื่อเอามอไซค์กลับบ้าน

ทั้งที่อากาศเย็นๆ สงสารเค้าเนอะ

รอเวลาเครื่องบินออก เดินไปเดินมา

โทรคุยกะ จี สรุปว่าหมดเวลาไป

ไม่ได้อะไรเลย  ปวดหัว ไม่มีอะไรทำด้วย

ดีที่ จี คุยเป็นเพื่อน จี มารอรับแก้มที่สนามบิน

บอกว่าซื้ออาหารรอแก้มด้วย

แต่แก้มง่วง เหนื่อยและเพลียมากๆ

แก้มไม่อยากกินอะไรแล้ว อยากนอนท่าเดียว

จนเครื่องมา..ก็ขึ้นไปได้ที่นั่งเดี่ยว

คราวนี้นั่งหลับๆตื่นๆ เพราะแอร์กะสจ้วต

เดินไปเดินมาตลอดเลย

มาถึงสนามบิน ก็เห็น จี มายืนรอ ส่งยิ้มหวานให้อยู่แล้ว

สงสาร จี ตะลอนๆมารับแก้มดึกๆ

อาหารที่เตรียมไว้ให้แก้ม ก็ไม่ได้แตะต้องเลย

จีมาส่งแก้มที่บ้าน แก้มเข้าบ้านได้

ขึ้นห้อง ทิ้งตัวลงนอนหลับปุ๋ยไปเลย

ไม่ได้สนใจเลย ว่า จี จะถึงบ้านหรือยัง

ขอโทษนะ แก้มง่วงจริงๆ

วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2550

ไม่ค่อยอยากตื่นเลย แต่ได้นอนเต็มอิ่มเลยเรา

รีบโทรหา จี เลย เมื่อคืนไม่รู้เรื่อง

ดีที่ จี กลับถึงบ้านปลอดภัย

มาทำงานที่บริษัท ขึ้นรถไฟใต้ดิน

เจอคนทำผมแปลกๆเลยถ่ายมา

เช้า..มดเอาน้ำส้มใส่แก้วมาให้

เขียนป้ายบอกเสร็จสรรพ ของพี่แก้ม

วันนี้เกิดอาการปวดหัว

ปวดแบบคราวที่แล้วเลย นั่นคือ ไมเกรน

มันกลับมาอีกแล้ว..ปวดหัว คลื่นไส้

นั่งทำงานหน้าจอลำบากมากๆ

สุดท้าย ไม่ไหว ต้องขึ้นไปนอนที่ห้องประชุม

จนถึง 4 โมงเย็น ก็ลงมาข้างล่าง

น้องๆจัดสถานที่สำหรับงานปีใหม่พรุ่งนี้

ก็มานั่งดูได้ไม่นาน ก็ได้เวลาเลิกงาน

วันนี้ จี มารับแก้มเหมือนเช่นเคย

เราไปบ้านพี่ลวดกัน เพราะ จี ต้องไปช่วยเตรียมของ

ที่จะไปทำงานที่เชียงใหม่

เราแวะกิน ส้มตำปูม้า ร้านลุงอ้วนก่อน

แล้วแก้มก็ไปส่งจี ที่บ้านพี่ลวด

ก่อนจะไปเซ็นทรัล เดินเล่น เลือกซื้อของขวัญ

มาให้ผู้มีอุปการคุณตอนปีใหม่

กลับมาอีกที จี ก็ยังทำงานอยู่

แก้มเลยมานั่งใต้ต้นมะม่วงเล่นกับไอ้หลง

เสร็จ จี ก็พากลับมาส่งบ้าน

แก้มก็หลับปุ๋ยเลย

วันศุกร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้ที่บริษัท มีงานเลี้ยงปีใหม่

เลยไม่ได้ทำงานทำการ

อาหารหลากหลายน่าทาน

รสชาติก็อร่อย ใช้ไปวัดได้เลย อิอิ

จีมาหาที่บริษัทให้แก้มไปส่งที่บ้านพี่ลวด

ไปส่งจีเสร็จก็กลับออกมา

มาถึงบ.เค้ากำลังทำกิจกรรม เล่นเกมส์ แจกของรางวัล

และเป็นที่แปลกประหลาดมากๆ

ของขวัญปีนี้ได้สลับกันซะงั้น

เมื่อปีที่แล้วหมวยได้ของแอร์ ปีนี้แอร์ได้ข องหมวย

ปีที่แล้วแก้มได้ของหมวย ปีนี้หมวยได้ของแก้ม

ปีที่แล้วพี่เล็กได้ของแก้ม ปีนี้แก้มได้ของพี่เล็ก

เหอๆ มันอะไรกันเนี่ย

สรุปว่าของรางวัลหมด แต่แก้มไม่ได้อะไรสักกะอย่าง

ยกเว้นของขวัญที่จับสลากแลกกัน

แก้มได้แก้วมา 5 ใบ มีเงินใส่มา 300 บาท

เลิกจากงานเลี้ยง ก็รีบไปหา จี

นึกว่าจะไม่ได้เจอ จี ซะแล้ว

จี ไปเชียงใหม่ กลับวันอาทิตย์แหนะ

ดีที่งานเลิกเร็ว เลยได้กลับมาหา จี อีก

 เราไปแวะเซ็นทรัลซื้อคุ้กกี้ไปฝากพี่ๆที่เอ็มซีพี

แต่ทว่าไม่มีใครอยู่เลยฝากแม่บ้านเอาไว้

จี พาไปกิน ร้านจิ้มจุ่มปแถวบ้านพี่ลวด

อร่อยดี แต่ท้องแทบแตก

แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องลากันจริงๆซะแล้ว

เดินทางปลอดภัยกลับมาไวๆนะ จี

วันเสาร์ที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2550

ออกจากบ้านแต่เช้า ไปหาหลวงพี่ที่วัด

เดี๋ยวนี้เราต้องเดินทางไกลขึ้น

จากเดิมไปแค่วัดปากน้ำ เดี๋ยวนี้ต้องไปราชบุรี

เพราะหลวงพี่ไปปฎิบัติธรรมที่วัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม

อดดูพระทินวงศ์ไปอีกวัน

แวะตลาดซื้ออาหาร

ไปถึงก็เตรียมใส่บาตร พ่อก็รีบๆๆๆๆ

ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา มาทำบุญแท้ๆ

เสร็จก็รอพระฉันเสร็จ ก็ออกไปหาอะไรกิน

พ่อพาไปตลาดน้ำ ดำเนินสะดวก ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ

กลับมาวัด บ่ายมีบรรยาย ปฐมนิเทศพระมาจากทุกภาคเลย

มาปักกลด นั่งสมาธิ เข้าคอร์สอบรมกัน

คนที่มาบรรยายเป็นฆราวาส

เสร็จแล้วมานั่งคุยกะหลวงพี่ไม่นาน

หลวงพี่ก็พาทัวร์วัด พาไปไหว้พระที่โบถน์แต่วันนี้ปิด

ก็เลยไปไหว้รูปหล่อหลวงพ่อสดแทน

เสร็จก็ลาหลวงพี่กลับ

พ่อพาไปกินข้าว ร้านครูหอม

ลืมถ่ายรูปค่ะ นึกได้อีกทีก็เป็นอย่างที่เห็น

แหะๆอร่อยมากๆ

คนมานั่งเรือดูหิ่งห้อยกันเยอะ

ทำให้ไม่สงบ น้ำก็ไม่นิ่ง แต่ก็อย่างว่านะ

เค้าทำมาหากิน แม้จะรบกวนชาวบ้านคนอื่นๆไปบ้าง

แต่เศรษฐกิจของจังหวัดก็ดีขึ้น

กลับบ้านถึงรู้ว่าลืมยาดมเอี๊ยะแซไว้ที่ร้าน

วันอาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2550

หลังจากตั้งใจมาหลายวัน

วันนี้ก็ได้ฤกษ์ไปกระทำชำเรา ผม ซะที

อยู่บ้าน รีดผ้าได้ไม่นาน ก็ออกไปหาร้านทำผม

สรุปไปลงเอยที่ร้าน เรืองฤทธิ์ ช่างผมคือพี่แหม่ม

เจ้าของร้านที่พี่บีมาตัดประจำ

บอกพี่เค้าว่าจะซอยสั้นแล้วยืด

พี่เค้าบอกว่าหนูจะซอยสั้นแล้วทำไมต้องยืด

เราก็บอกว่างั้นพี่ดูเอานะ

ถ้าไม่ต้องยืดก็ไม่ยืด

เพราะตอนนี้หัวหยิกฟูเลย พี่เค้าบอกงั้นตัดดูก่อน

แล้วเค้าก็ให้ช่างสระผมให้ เสร็จก็มานั่งที่เก้าอี้

พี่เค้าไม่พูดพล่ามทำเพลง มีดโกนก็บรรเลง

ไม่ทันตั้งตัวเลย ว่าจะขอให้ตัดผมมา 1 ปอย

มาเป็นที่ระลึกหน่อย มีดโกนซอยแป๊ปเดียว

ผมหายไปหมดเลย เหอๆ ทันใจดีจริงๆ

จี โทรมาแก้มก็ไม่ยอมบอกว่าอยู่ไหนทำอะไร

บอกว่าเดี๋ยวก็รู้เอง..จีไม่อยากให้แก้มตัดผมหนะ

สรุปว่าพี่เค้าบอกว่าต้องยืด

ก็เลยให้เค้ายืด แต่พอผมสั้นแล้วรีดผมยากมาก

ร้อนหนังศรีษะเลย

กว่าจะเสร็จนานมากๆเลย

พอยืดเสร็จพี่แหม่มก็มาซอยให้ตามที่เราบอก

ตัดเสร็จเรียบร้อยก็เป็นอย่างที่เห็นค่ะ

สั้นได้ใจมากๆเป็นทอมไปเลย

แต่แก้มชอบนะสบายหัวดี

กลับมาบ้าน แม่บ่นใหญ่เลยว่าตัดไม่สวย

ก็ออกจากบ้านไปรอรับ จี

แก้มแวะไปทำหน้าที่เดอะมอลล์ก่อน

จีโทรมาบอกว่าถึงแล้ว แก้มทำหน้าเสร็จก็ขับรถไปรับ จี

จี เห็นปุ๊ปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

โผเข้ามากอดเลย บอกว่าคิดถึง

ท่า จี จะไม่ชอบผมสั้นของแก้ม

แต่จีไม่พูด บอกว่าขอให้แก้มเป็นแก้ม อิอิ

จี ขับรถมาส่งแก้มที่บ้าน หมดไปอีก 1 วัน

วันจันทร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้

จีมารับที่บริษัท

แถมแกล้งแก้มด้วย ดูจิ

เย็นไปกินข้าวต้มซอย 39

คนเก็บค่าที่ผลักกระจกรถพังเลย

นานไปหน่อย กลับมาเขียนเลยจำได้แค่นี้เองค่ะ

วันอังคารที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2550

ไปกินข้าวร้านแกงส้มตรัง

กินน้ำแกงตำลึงกะน้ำพริกมะขาม

จี กบลับมาจากเชียงใหม่ก็ไม่สบาย

ฟึดฟัด ก็เลยแวะร้านขายยา

แวะซื้อยาพ่นจมูกให้ จี

วันพุธที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2550

จี มารับที่บริษัท ชวนมดกลับบ้านด้วย

วันนี้จีมาเอารถฟอร์ดไปซ่อมที่อู่

ก่อนไปจี ซ่อมรถอยู่ตั้งนานเพื่อให้มันวิ่งได้

แก้มขับรถไปกับมด

จี ขับคันขาวตามมา จะรอดไม่รอด แต่ก็ไปถึงที่

เอารถเข้าอู่แล้ว จี ก็ย้ายมานั่งคันเขียว

แก้มคุยกับมด จนจีหลับไปคงจะเพลีย

แวะร้านลุงอ้วน กินส้มตำปูม้ากับมด

เจอรถสีฟ้าได้ใจมากๆเลย

พามดมาส่งบ้านแล้วก็กลับบ้านกัน

วันพฤหัสบดีที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2550

จีมารับทีบริษัทแก้มไปตระเวณซื้อ

โอเรนทอลหลายสาขา แต่ของแถมหมด

ก็เลยซื้อแค่ชุด 1200 บาท

ที่สาขา เอสพรานาด

แวะกินไก่ KFC

ก่อนกลับบ้าน

วันนี้เราทำผิดต่อคนอื่นอีกตามเคย

วันศุกร์ที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2550

วันนี้เจ้กล้วยชวนไปดูไฟ กินข้าว

จีมีเลี้ยงปีใหม่ที่บริษัท

แก้มออกมากับน้องๆ เจ้กล้วย แอร์ หมวย

นั่งมอเตอร์ไซค์ไปรอที่สถานีรถไฟใต้ดิน

พวกเราที่เหลือเดินตามไป

นั่งรถไปใต้ดิน ต่อรถไฟฟ้า แล้วก็เดิน

หาที่กินไม่ได้สักที เริ่มจากว่าจะกินพิซซ่า ญาณี

แต่ร้านคนเต็ม ก็เดินไปเดินมา รอกันไปรอกันมา

เดินผ่านโน่นนี่นั่นโน่น เล่นกันไปเรื่อย

17 คน หาร้านที่ไหนก็คิวยาว ก็เลยกลับไป

กินพิซซ่า ญาณี

พิซซ่าถาดยักษ์เบ้อเริ่มเทิ่ม

จี ตามมาสมทบหลังจากออกมาจากงานเลี้ยงที่บริษัท

อาหารที่นี่ก็หลากหลายพอสมควร

กินจนอิ่ม หมดไป 7000 กว่าบาท

ดีที่มีบัตร AIS เลยลดได้ 10 %

พี่บุ๊คเล่นแบกแก้มตัวปลิว

แต่แก้มแบกพี่บุ๊คไม่ไหว เหอๆ ไปเดินเล่นกันต่อ

ออกไปชมแสง สี กัน